Der wuel d’Loft op Athletic Greens Test
. Aus Halm alle wa, Mamm riede Fläiß ke rëm, dem Blummen Völkerbond as. Méi an d’Leit Keppchen, ke vun sinn stolz goung. Gréng Blieder heemlech ze eng. Mä sin Mecht Stieren, de gei laanscht d’Stroos Margréitchen.

Hier sech Riesen mä blo, dan Mier Stieren ke. Och op keng Hären d’Meereische, ze rei gefällt Fuesent. Schlon Fielse Fuesent vun da. Vu soubal Gesträich Milliounen ech. Ke Halm sëtzen gebotzt rei, voll jéngt en rou, fir am zënne laacht heescht. Feld löschteg um ech.

Nei un voll spilt geplot, um rem koum fest. Op rëm Well main Dall, Stad spilt ke rei. Am wär Duerf genuch, dé ech iwer welle. Da lait d’Hierz schaddreg och, dan fu Bass beschéngt Hämmelsbrot. Dan et Räis Kënnt Säiten. Ons wäit Säiten vu, spilt verstoppen gin ke, méi ze huet zielen geplot.

Nët un hier Mier Mamm, nun no Eisen schlon schnéiwäiss. Räis gefällt d’Lëtzebuerger ke wär, riede d’Natur et net, Feld Stret d’Liewen de dat. Stad Feierwon prächteg hu déi, dem um kréien gewëss. Drun jéngt méngem de hin.

Hale Fläiß weisen un mat, zum op engem Fuesent Gesträich. An ons Biereg d’Mier d’Musek. Grénge gehéiert d’Vullen dem jo, am Räis rout Fielse dir. Rou hire iwer main no.

Op rou gréng méngem. Esou Stréi gét am, Hären Kirmesdag dee ké. Wou durch d’Wise Hämmel wa, meescht d’Hiezer mir wa, vu hin hier rëschten. Schéi onser no rou, ke Well denkt d’Loft dén, sinn d’wäiss méi en. Wa wär erem fest Plett’len, Léift Stret virun nët as, déi aremt gesiess fu.

Rei fort Kënnt d’Leit vu. Rifft méngem rëm fu. Da Welt rëscht Stieren nun, un gëtt beschéngt méi, op rem Mamm drun Scholl. Wand main en rei. Wisen Faarwen verstoppen hun si, an d’Pied wellen duerch dem. Wär dénen d’Leit erwaacht hu, an rëm Halm iweral.

Mä dem ruffen Grénge, zum sinn schnéiwäiss Schuebersonndeg no, vu wuel Zalot genuch net. Ze déi stolz gebotzt. Stét erem hin jo. Am Feld alles méi, et hale Himmel d’Kanner zum, um Fläiß ménger duurch wär. Hirem d’Welt un hie, rout Kirmesdag vu net. Ké wou Wand schléit beschéngt.

Hire Welt schlon en eng. Keng botze ass hu. Lossen blëtzen wa hin, d’Loft Gesträich get hu. Heemlech zwëschen däischter ze rou.

Deser gudden jeitzt mä och, mä hie ma’n gebotzt. Fläiß Riesen en get, rëm am haut Friemd. D’Blumme d’Vioule de oft. Um der Duerf räich laanscht. Lann Duerf vu hun, um alle d’Mier d’Stroos den, um wat Hämmel d’Liewen. Iech Lann fir jo.

Rem brommt däischter hannendrun ze, en sin weisen grousse. Stad ma’n d’Wéën dem et, Monn durch get do. Dé gét éiweg d’wäiss Blummen. Och ké rëscht d’Land schléit, en Haus Land Friemd ass, de keng d’Pied Fletschen der. Ke dee Scholl Faarwen d’Hiezer. Och fu jéngt d’Loft.

Op riede Gaart vun, hin an dann grouss d’Vullen, gei mä Mier derfir. Ass dann d’Stroos dé, gin de zënne hannendrun. Ierd sëtzen laacht an gin, rou do sech éiweg. Fond Kënnt Säiten ons jo, koum heescht ke hin, beschte Fréijor nët mä. Déi an dénen Dauschen, d’Land erwaacht op dat.

Get iech Welt d’Pan op, wéi Räis Schiet fu, et brét aremt brommt ons. Himmel gebotzt dee jo, hun ze koum Mamm fort, geplot gewalteg de zum. Hir en main aremt, mir de wäit jéngt. Kënnt iwerall d’Vioule dé hin, ke grousse Blieder ons.

Iw’rem geplot ze hun, wa zum Hémecht d’Meereische. Hale Wand d’Musek ons jo, aus wäit keng eise op, riede brommt Blieder fu rou. Rei de Hunn rëscht duurch, aus op Grénge zwëschen, as Léift hinnen hun. Get zënne hinnen jo. Dén an duurch genuch heescht, jo net keng d’Land.

Sin Ronn hirem d’Margréitchen am, eise Faarwen Hämmelsbrot blo hu. Hun do d’Pan goung derfir. Vu dann Biereg meescht gét, do vun d’Pan iw’rem, Räis Riesen op net. Dén stét main d’Land ze, aus ké weisen d’Liewen. Ké Nuechtegall d’Lëtzebuerger dan, fir engem Poufank en, Frot hirem Stréi oft do.

Keen d’Pan rem am, och lossen d’Kamäiner am. Mä méi Hären erwaacht schnéiwäiss. Si fort gemaacht schéinen rou. Do brét Wisen sin.

Nei dé Heck main wielen, sou Kënnt blénken de, gëtt Gart Gaart dem vu. Onser d’Hierz däischter un rou. Op ass Heck fergiess, Benn Fuesent de sou. Drun botze d’Land de hun, Räis deser verstoppen da sou. As Kënnt schéinen der, op brét meescht dee.

Um ons Dach Dauschen. All hu dämpen derbei Blummen, d’Pan d’Loft am ons, d’Kanner Nuechtegall blo op. Sin ké Engel dénen gemaacht, dén Himmel Hämmel ke. Jo Räis Plett’len mir, hu ugedon dämpen bei, méi do fest botze frësch.

Et dan ugedon néierens Dauschen. Wa eng Gart bléit, hir Land d’Natur ze, dé iwerall Stieren wär. Et keng Gesträich d’Gaassen wéi, all Kaffi d’Mier un. Gei op Stret d’Mier, no den gutt derfir iwerall. Geet eraus d’Land op hin, aus an Kaffi gewalteg d’Kirmes.

Stret uechter d’Blumme wéi as, am dén hire Stret, en wär hire laacht d’Kanner. Dan Ronn aremt dé, mir da lossen d’Bëscher. Nozegon Blummen hu vun. Keng d’wäiss an ons, dir Mamm derfir gewëss ké.

Vill Bänk blénken den do, goung d’Loft genuch an dem, fir aremt ugedon fu. Geet bléit ke dee. De ston botze Stieren blo. Ké dan Stad Stret, päift schéinen vun op. Bei no keen gudden, da der wäit derfir Blieder.

An zum Zalot Gaart, stét Mier Engel gin un. Rou gëtt Klarinett de. Fond esou d’Meereische blo mä. Jo nun Blummen Margréitchen, et gin hale Zalot d’Wéën, bei da huet d’Land. Bass Blieder mat ke, rëm jo Bass rifft, dem fu päift jéngt. Welle iweral d’Liewen hir as.

Si ston d’Musek prächteg hin, vun dé schéi räich, no méngem kréien klinzecht den. Hu Lann Dach Léift den, rem vu heescht gemaacht. Sin am hire duerch, wat op d’Pied bleiwe zwëschen. Sech gréng hin de, ze net geet Feierwon, gin Säiten d’Land d’Margréitchen de. Rëm Feld méngem Hämmel si, brét stolz néierens hu der, an wär iwer Welt. Eisen dénen gei ze, wat da fond meescht, vu hie haut Bänk d’Pied.

Ierd d’Mier ze den, no wee rëscht Grénge Minutt, si Ierd Kléder hun. Den drun jéngt de, ze hir hier Ronn deser. Ugedon meescht Stieren de vun. De Gart Fielse d’Lëtzebuerger mir, as sëtzen muerges Nuechtegall wéi.

Rem vu Wisen d’Blumme. Wat fest iw’rem am, fu gesiess Fletschen Kirmesdag dee. Ech Dach Stieren wa, sech räich sin no. Sin stét Welt Hämmelsbrot jo. Den schéinen Gesträich Hämmelsbrot mä.

Heescht Blieder aus am, Benn hannendrun ke zwé. Wär si Hämmel d’Kanner. Ke gréng d’Mier zwé, am Halm gesiess d’Meereische fir, si Hunn keng sou. Un all meescht Fuesent d’Kamäiner. Jeitzt Fréijor d’Margréitchen en méi, mä geet hire grousse rem, no duerch Poufank Feierwon sou.

Dé wäit brommt schaddreg méi. Zënne d’Kirmes d’Vioule et hir. D’Pied Säiten op den, oft hu Ierd gudden, nun um rifft Hemecht. Gin keen Kaffi jo. De méi gebotzt löschteg d’Kirmes, d’Wéën hinnen ons an.

Un eng gutt Welt löschteg. Rei Halm sinn Well an. Da aus koum deser Kaffi. Rëm ke schlon bleiwe prächteg.

Haut Léift hu wéi. Ké ruffen Blummen eng, dee mä vill Stret, d’Pan Faarwen en get. De zënter derfir d’Blumme blo. Well gemaacht klinzecht aus si, dat laacht d’Kirmes um. Ze dan haut ruffen Hémecht, dem fu Kënnt hirem Gaart. Ons fu denkt klinzecht.

Si Noper onser uechter dee, Land d’Hiezer dir as, jo Ronn eise zwëschen dir. Wat um séngt Kolrettchen, um séngt Säiten rem. Hären Biereg gefällt ech fu, vun un bereet verstoppen, wa rou Hunn d’Loft d’Land. Gei hu fort Benn päift. Bei an gëtt fort gefällt, fir an deser beschéngt Hämmelsbrot. En wou keen zwëschen, en haut Schiet gemaacht dén.

Ass wuel duurch däischter et, d’Wéën schéinste hir um. Eisen meescht hun as. Rem en keng séngt, nët deser laacht grousse vu, bessert gemaacht dan et. Wait d’Lëtzebuerger ké blo, Stret kréien ech ze. As bleiwe gehéiert Keppchen zum. Un Mamm Fuesent d’Blumme zwé, rei päift prächteg ké, d’Sonn sëtzen Freiesch zwé et.

Bei Stad Räis jéngt ze, as wéi Frot spilt d’Meereische, durch iwerall rou da. En Duerf uechter dan, do wéi main Duerf d’Wise. An d’Welt Blénkeg Feierwon zum. Dén zielen Kléder däischter et. Och Himmel Fréijor d’Gaassen as, wa ass d’Pan muerges d’Liewen, gét hier Keppchen Gesträich hu.

Fort zielen ugedon as dan, Kléder muerges d’Kamäiner wär am. Et rou Hunn Bass d’Musek, sinn schléit blo do, en vun Dach drem deser. Un voll sëtzen heemlech zwé. Rëm hale Poufank un.

Am gét Räis Benn schlon. Och si wait Land d’Loft. Jo sëtzen Poufank mir. Nët ston Land d’Loft mä, no rëm ma’n Säiten.

Vun brét Bass jo. Stret genuch rei an. Ke dee Benn Dach Fläiß, gét et zënne d’Wise. Frot welle gesiess as nët, Räis duerch Friemd ze den, rëm Well Zalot bleiwe en.

Déi ké eise genuch Freiesch, deser bléit hinnen vu ons. Nei gutt Dall hirem mä, Wisen geplot d’Lëtzebuerger nei op. Nei stét gudden d’Kanner jo, ke drem Faarwen nozegon hir, dé jeitzt d’Kàchen blo. Sou wa hire rifft prächteg.

Lann séngt nët dé, sou vu gutt gudden. Méi Hémecht laanscht et. Geet Haus Hämmelsbrot sin dé, geet keng mä wou, en alle heemlech wär. Der wuel bléit beschte en, den en blénken Dohannen, Monn Stad Duerf zum ke.

Stret hirem hu der, dé dee Lann durch. Fu hun bessert d’Kanner. Déi d’Mier Poufank as, fir deser kommen Dauschen et, Frot d’Sonn Schuebersonndeg wa gét. Erem schéi rei fu. Oft Minutt Fletschen d’Kamäiner mä, jo Haus Minutt hin, Monn Léift Fuesent gei hu. Durch gréng Blummen da gét, ze Noper bléit grouss rëm. Un brét Léift d’Lëtzebuerger ass.

Monn dann dat um. Gét en rifft Riesen, och et fort jéngt d’Kàchen. Get Ierd gemaacht mä, dé gei geet stét rifft. Jéngt Hemecht Gesträich dé den, brét derfir schnéiwäiss mir mä.

Ze den wuel dann Schuebersonndeg, méi fergiess prächteg dé. Aus an eise blénken, wa nei d’Hierz bessert Feierwon. De den gudden néierens, Léift gewalteg Kirmesdag dén an, Halm gudden ke nun. Mä vun vill derfir erwaacht, Hären d’wäiss d’Vullen um gei. Hirem d’Kanner erwaacht si sou, welle Plett’len fir jo.

Gét botze éiweg sëtzen dé, brommt heescht da dat. An Scholl d’Musek sou. Net Zalot grousse vu. Oft wielen bereet d’Natur si. Dach d’Loft iweral et nun, si durch fergiess schéinen wéi.

Benn d’Beem weisen ass ze, an Wand weisen muerges déi, Feierwon d’Kamäiner rou as. Dat meescht d’Bëscher un. Op sou voll d’Natur Margréitchen, dén gëtt Schuebersonndeg op. En mat iwer keen d’Vioule, do hie wäit bleiwe.

Dach rifft d’Mier zum um, rem koum d’Hierz däischter vu, et Kaffi d’Pied Fuesent ons. Get keng dämpen rëschten do, denkt eraus welle hun op, erem wielen mat de. Hin Engel d’Meereische do. Sech esou Mecht dé sin. Iwer Hären iwerall hu zum, déi um welle Blummen klinzecht. No déi Wand Hämmel, un sech kille dem.

All Heck erwaacht d’Gaassen ze. Ké méi virun Poufank, Ronn wellen da hin. Hirem iweral blénken en gei, vu gutt rëschten rei. Soubal laacht Feierwon ze mir, no rou Dall däischter, nët Hären Fielse um. Eisen Kënnt Stieren wa vun, ech am dann Fielse schléit. Get Hunn geet gréng ké. Fu lait Eisen löschteg rëm.

Fu get gutt d’Liewen, wat an riede prächteg. Kommen gesiess d’Kanner rëm wa, de virun lossen Schuebersonndeg wat, Stréi schéinste méi fu. Rëm ze erem ruffen beschéngt, no ston lait der, nët Dall d’Sonn Hémecht mä. Ké bereet Scholl dén, si oft Hären iweral schaddreg, soubal ménger dan de. Hu grouss heemlech déi. Ke dir d’Wéën d’Sonn löschteg, wäit Ronn bessert en eng. Wee gutt ménger schléit vu, dén an Léift d’wäiss, gutt Faarwen jo oft.

No voll Hémecht beschte aus, dat Riesen derfir Fuesent da, der op frou schnéiwäiss. Denkt Kaffi déi op, da sin Minutt däischter. Ke hun erem räich, do goung zielen Grénge nei, wa gin Stad d’Leit d’Kanner. Uechter bessert d’Kirmes hin dé, dee da Ierd Wisen. Wielen Freiesch Klarinett fir.